മലയാളഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കാനായി സംസ്ഥാനത്തുടനീളം സംഘടനകൾ രൂപീകരിച്ച്‌ പോരിനിറങ്ങേണ്ട ഗതികേട്‌ മലയാളിക്ക്‌ മാത്രം സ്വന്തം. മാതൃഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ദൗത്യതത്തിനുമപ്പുറം ഉയർന്നു വരേണ്ട കാര്യമാണ് സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുക എന്നത്‌. ഭാഷയുടെ ഏറ്റവും ഉദാത്തവും കാര്യക്ഷമവും രൂപമാണ്‌ സാഹിത്യം. സാഹിത്യത്തെ ഒഴിവാക്കി നിർത്തി വ്യാവഹാരിക നിവർത്തിക്കാനുള്ള വെറും വിനിമയോപാധിയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഭാഷ, , മൂല്യപരമായ വിചിന്തനങ്ങൾ, അവനവനെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവുകൾ, തുടങ്ങിയവ അപ്രധാനമാണെന്നുമുള്ള സന്ദേശമാണിവിടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനായതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ആവശ്യമായിതീർന്നതാണ്‌ മനോവികാസവും മൂല്യപരമായവിചിന്തനങ്ങളും അവനവനെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവുകളും. മാതൃഭാഷ മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെ അടയാളമാണ് . വിവിധ ജനവിഭാ ഗങ്ങളുടെയും സംസ്കാരങ്ങളുടെയും നിലനിൽപിന് അടിസ്ഥാനം പ്രാദേശിക ഭാഷകളാണ് എന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ് ഇതൊരു മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നം കൂടിയായി ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് . ഓരോ നാടിൻറയും പ്രാദേശിക ഭാഷകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുക എന്നത് അടിസ്ഥാ നപരമായി മനുഷ്യരാശിയുടെ തന്നെ നിലനിൽപിൻറ വിഷയമാണ് അധികാ രിവർഗത്തിൻറെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടാകുന്ന അയിത്തം വിദൂര ഭാവിയിൽ ഈ ഭാഷയുടെ നാശത്തിനും വഴിവെച്ചേക്കാം. ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഇപ്പോൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാഷസമരം ഒരു ജനകീയ സ്വാഭാവം കൈവരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.. മൗലികവാദത്തിനപ്പുറം വർത്തമാനലോകത്തിന്റെ അനുരണകൾക്കാനുസൃതമായ ഭാഷനയമാണ് രൂപപ്പെടേണ്ടത്.